เปนเรื่องจิง....ที่อยากจะบอก

..

 กำแพง กับ บันได "

ความรู้สึกที่มัวหม่นกับอารมณ์ที่ขุ่นเคือง

ทำให้หัวใจเกิดทิฐิ

ทิฐิ.....ที่บางทีก็ไม่มีคำอธิบาย  ไม่มีเหตุผล

เมื่อคนคนหนึ่งสร้างกำแพงแห่งทิฐิไว้สูง

ก็เป็นเรื่องยากที่อีกคนจะปีนขึ้นไป

ขณะที่ใครคนหนึ่งกำลังหมุนคว้างด้วยแรงอารมณ์

อยู่บนหอคอยสูงที่กั้นกำแพงไว้อย่างแน่นหนา

ใครอีกคน...ก็พยายามที่จะสร้างบันได....เพื่อขึ้นไปหา

แต่การจะไปถึงอาจจะต้องใช้เวลา....

ถึงจะช้าไปบ้างก็ไม่ใช่ว่าไม่ต่อ  ไม่ตาม....ไม่รัก

การต่อไม้ทีละขั้นๆ นั้นไม่ได้เป็นเรื่องที่ยากเลย

แต่กำลังใจในการหยิบไม้ขึ้นมาต่อต่างหากที่จะต้องเหนื่อย

หากแหงนมองกำแพงแล้วเห็นจุดหมายว่าสูงแค่ไหน...

ก็คงมีกำลังใจ..คงไม่ละทิ้งความพยายาม

เพราะรู้แล้ว....เห็นแล้วว่า....อีกไกลแค่ไหน

    
  "แต่ขณะที่คนหนึ่งสร้าง......บั น ไ ด...

    
แต่อีกคนก็กำลังสร้าง....กำ แ พ ง .....ให้สูงขึ้น

ใครจะเอาเรี่ยวแรง......กำ ลัง ใจ .....ที่ไหนไปตามด่อ

เป็นเรื่องธรรมดาที่ความรักจะทำให้ใครซักคนขุ่นเคือง

แต่อารมณ์ที่ขุ่นเคืองก็ต้องมีขอบเขต

                  
  ง อ น น่ะ......ง อ น ได้....

               
  แต่ต้อง......ง่าย....ที่จะ.....ง้อ!!!!!